Maciek Dzierżek: blog // wersja BETA (start 1 sierpnia)

Czy Acid Drinkers narobią w Opolu zamieszania?

cze07
2011 Skomentuj Napisane przez Maciek Dzierżek

Acid Drinkers - OpoleKapela Acid Drinkers wystąpi na festiwalu w Opolu. Walczą o Superjedynkę z zupełnie mi nie znanym zespołem Manchester. Na swoim profilu muzycy cieszą się z misji „gruzowania Opola” oraz zapowiadają dzieło „zniszczenia” tamtejszej publiczności. Na YouTube niektórzy fani nieco marudzą, że Titus (wokalista) się sprzedał, skomercjalizował i zespół zbliża się do nędznych popowych gwiazdek. Trochę wiary! Po tym z jaką manierą odbierają nagrody na ceremonii Fryderyków sądzę, że źle nie będzie. Naprawdę słuchając ich tyle lat ciężko uwierzyć, że jak grzeczne dzieci z podstawówki wyjdą grzecznie na scenę, zagrają ładny kawałek i podziękują. To nie Kombi!

Zagrają cover – Hit the Road Jack z najnowszej płyty Fishdick Zwei. Do utworu powstał teledysk:

Tym utworem raczej nie pozamiatają. Gdyby zagrali coś ze starszych numerów, to faktycznie publiczności nieprzywykłej do cięższego grania mogłyby zwiędnąć uszy. A klasyczny kawałek Ray’a Charlesa w takiej aranżacji ma szansę spodobać się szerokiej publiczności. Poza tym jest moda na niegrzecznych chłopców i sądzę, że Superjedynka Kwasożłopom już zasądzona.

Na marginesie: Fishdick Zwei jest płytą niezywkle dobrą i różnorodną, a pierwszy promujący ją singiel, Love Shack, nagrany z Anią Brachaczek, to absolutne mistrzostwo.

Wszystko wygląda więc na to, że w Opolu, w najbliższy piątek, fani rocka będą mieli okazję pokazać, że potrafią swoich faworytów (jeśli chcą) wprowadzić do mainstreamowych mediów (zwłaszcza jeśli głosowanie jest SMSowe). Przecież dokładnie taki sam przypadek mieliśmy kilka lat temu w czasie Eurowizji, gdzie finlandzki zespół Lordi pokonał róż, puder i żel – czyli ogólnoeuropejski zbiór nędznego popu, dzięki mobilizacji fanów rocka, metalu i generalnie gitar. Lordi do samego końca występował w strojach i grał swoją muzykę, mimo nieco łagodniejszego kawałka finałowego. Acid Drinkers od finlandzkich przebierańców gorsi na pewno się nie okażą i jeśli wyjdą pod krawatami i usiądą na stołeczkach trzymając akustyczne gitary będę w wielkim szoku.

Na deser reklamy, jakimi program pierwszy telewizji polskiej, promuje festiwal. Rozumiem, że miało być śmiesznie i niskobudżetowo, ale to jest po prostu bardzo, bardzo słabe. Animacja jest żałosna, dzieci w gimnazjum robią lepsze. Reszty nawet nie da się skomentować. Do tego wrzucono na YouTuba 12 wersji tej reklamy. Co jedna, to gorsza.


W kategorii Muzyka - Tagi , , , , ,

X-Men: Pierwsza klasa – recenzja

cze06
2011 9 komentarze Napisane przez Maciek Dzierżek

X-Men: Pierwsza klasaNajnowsza odsłona X-Menów rozpoczyna się znaną już z  poprzednich części sceną, gdzie młody Magneto, jeszcze jako nieświadome swoich mocy dziecko, wygina bramę w obozie koncentarcyjnym na terenie Polski. To publiczne ujawnienie swoich możliwości kieruje na niego uwagę Sebastiana Shawa, a jego „opieka”, prócz rozwoju talentu budzi w dziecku nieokiełznane pragnienie zemsty.

Po latach, w czasie poszukiwań byłego „opiekuna” spotyka Charlesa Xaviera oraz CIA i tak rozpoczyna się wspólna praca nad rekrutacją młodych mutantów – główne cele to unieszkodliwienie Shawa i powstrzymanie rozwijającego się konfilktu z Rosją. Wojna atomowa jest bardzo bliską perspektywą.

Fabularnie, nie jest to nic szczególnie ciekawego, ani porywającego. Wiemy, kto przeżyje. Wiemy, że wojny nie będzie. Scenarzyści mieli przed sobą trudne zadanie – pokazać historię, w której trzeba się trochę nagłowić, by zaskoczyć widza i utrzymać jego uwagę. Egzaminu, moim zdaniem nie zdali. Film jest do bólu przewidywalny i liniowy (zebrać drużynę, wyszkolić, unieszkodliwić wroga), ale przecież wcale nie o to w nim chodzi, więc wybaczamy!

Wybaczamy dlatego, że zasadniczo historia trzyma się kupy, a film po prostu przyjemnie się ogląda. W końcu to nie kryminał czy thriller, a przygody komiksowych bohaterów i warto mieć spory dystans do świata przedstawionego. Do tego całość jest bardzo przyzwoicie zrealizowana. Bez nudnych dłużyzn, bez straszliwych bzdur, bez wielkich wpadek. Natomiast niestety działa to także w drugą stronę. Nie ma w tym filmie absolutnie nic spektakularnego czy zaskakującego. Nawet sceny walk, które powinny być efektowne i częste są rzadkie, nijakie i mało zabawne. Po prostu są. Wrażenia nie robią żadnego.

W gruncie rzeczy, jest to film o którym można zapomnieć od razu po wyjściu z kina. Dwie godziny względnie dobrej i niewymagającej rozrywki (albo może wymagającej… niskich oczekiwań). Tyle.

Natomiast warto zwrócić trochę więcej uwagi na aktorów. Przede wszystkim wyróżnia się Michael Fassbender w roli Magneto. Niezwykła charyzma przekłada się na odbiór fabuły. Mnie przekonał do swojego zespołu i swojej wizji świata, a chyba nie do końca chodziło o to twórcom filmu. Przecież ostatecznie tym dobrym powinien być Charles Xavier, a nie Magneto. Kibicowanie się niepredystynowanemu do tego bohaterowi świadczy klasie grającego go aktora.

Drugą osobą, o której niemógłbym nie napisać jest Nicolas Hoult, którego karierzę kibicuję od czasów About a Boy (grał „syna” Hugha Granta) i pierwszych dwóch serii Skins (Tony Stonem). Dziwi mnie dobór reperturau, w jakim Nicolas występuje – od sensownych dramatów (Samotny mężczyzna) po wysokobudżetowe kicze (Starcie gigantów). Sądzę, że niepotrzebnie rozmienia się na drobne występując w drugoplanowej roli w takim filmie, jak X-Men.

Warto wspomnieć także rewelacyjny epizod Hugha Jackmana (tak – Wolverine!) oraz wyjątkowy brak talentu u Rose Byrne, która stara się grać agentkę CIA. Uwagę zwraca nie wyjątkową grą, urodą czy umiejętnościami, a notorycznie otwartymi ustami. Nie, nie dlatego, że mówi. Po prostu nie domyka buzi i wygląda to dziwacznie.

Film w zasadzie wyłącznie dla fanów serii oraz ludzi, którzy mają za dużo wolnego czasu i kino pod ręką. Zdecydowanie najsłabsza odsłona. Polecam dla relaksu i zabicia czasu, jak ktoś dysponuje nadmiarem.

W kategorii Filmy - Tagi , , , , , , , , ,

Hotel Dosłońce SPA

cze03
2011 2 komentarze Napisane przez Maciek Dzierżek

Są dwie przyczyny dla których niniejszy wpis powstaje. Pierwszą jest oferta serwisu zakupów grupowych Happyday (Agora) – Hotel Dosłońce SPA, a drugą moja opinia o tej placówce. Bardzo pozytywna zresztą – należy chwalić co dobre i ganić, co złe.

Po pierwsze, oferta wyróżniającego się jakością serwisu Agory zawiera błędy, choćby w formatowaniu. Co nie zachęca i nie świadczy o (jakoby) wyjątkowych staraniach ekipy zbyt dobrze. Po drugie, oferta jest skierowana do jednej osoby – kupując dwa bony płacimy dwa razy więcej. Cena nadal jest korzystna (o samym hotelu niżej), ale jest to odmienne od ofert, do których przyzwyczaili nas Groupon czy Gruper. Po trzecie – tydzień w tym miejscu to dużo. My byliśmy na weekend (dwie noce) i sądzę, że przy większej ilości czasu można się znudzić.

Wracając zaś do samego hotelu. Dojazd z Warszawy nie jest najkorzystniejszy – jest to jednak trochę daleko. Dojechanie pod Kraków nie jest może wyczynem wytrzymałościowym, ale droga chwilę zajmuje. Zwłaszcza przy wypadzie weekendowym. Droga generalnie jest niezła, okolice Grójca i Radomia są bardzo dobre, a w Kielcach buduje się obwodnica i też niedługo będzie całkiem ok. Zaznaczyć należy, że hotel leży we wsi Dale, a Dosłońce (też wieś, o bardzo ładnej nazwie) jest nieco dalej. Wcale się nie dziwie jednak, że hotel przyjął taką nazwę. Brzmi uroczo.

Okolica hotelu niewątpliwie urzeka. Bardzo miło patrzy się na mnóstwo fałd i pagórków pokrytych polami, a małe wsie mają swój klimat, który psuty jest nieco przez specyficzną zabudowę okolicy. Panuje tu moda „pustakowa” – niezależnie od tego czy nowym budynkiem jest dom czy stodoła – na pewno jest z pustaków. Nieotynkowanych. Nie wiem czy wynika to z oszczędności, czy z czegoś innego, ale ilość nowych budynków w tym stylu rzuca się w oczy. Z jednej strony to świetnie – naprawdę dużo jest nowych budynków i widać rozwój regionu. Z drugiej – jest to jednak dość brzydkie.

Sam hotel robi wrażenie już z zewnątrz. Dookoła nie ma niczego, poza malutkimi i niezadbanymi wsiami. A tu nagle naszym oczom ukazuje się porządny, duży i bardzo ładnie zbudowany kompleks hotelowy. Pośrodku niczego. Oczywiście dofinansowanie z Unii miało udział w tym przedsięwzięciu – należy się cieszyć, że niezauważane dotąd regiony zyskują nowe oblicze.

Jak jest w środku? Bardzo przyjemnie. Ładne pokoje, zadbane wnętrza, miła obsługa. Wyróżnić należy też hotelową restaurację – jedzenie jest naprawdę bardzo dobre, a menu mimo, że wielkością karty nie poraża to na pewno każdy znajdzie coś dla siebie. Cenowo nie ma dramatu, jak na hotel jest bardzo OK. Nie jest drożej niż w standardowej warszawskiej restauracji.

W pokoju znajdziemy szlafroki, które przydadzą się w strefie SPA i wellness. Z samego SPA nie korzystałem, natomiast basen i sauny są bardzo przyjemne. Mamy do wyboru trzy sauny, a każda oferuje inne doznania i warto w nich posiedzieć, tym bardziej, że wstęp do nich jest bezpłatny. Basen do sportowego pływania się nie nadaje, natomiast można się pomoczyć, rozgrzać mięśnie i poleżeć na leżaczku. Dzięki dwóm przeszklonym ścianom z widokiem na okoliczne wzgórza jest to równie miłe jak sama kąpiel.

No dobrze, ale co poza samym hotelem? Okolica jest równie miła, choć zdecydowanie nie w tym standardzie. My zrobiliśmy sobie wycieczkę samochodem po okolicy. Warto zobaczyć Racławice, z epickim i patetycznym pomnikiem upamiętniającym bitwę. Do tego wsie i miasteczka, które w okolicy można zobaczyć mają kilka obiektów, którym można się przyjrzeć, a i sama okolica zachęca do wycieczek. Rowery to jeszcze lepszy pomysł, choć typowych ścieżek raczej nie uświadczymy. W ciągu kilku dni dodam małą galerię zdjęć z okolicy.

Jeśli dla kogoś tydzień na odludziu nie jest przerażający, albo ma siły dojechać do Krakowa lub dalszej okolicy w celu zwiedzania – polecam. Dla mnie weekend jest najlepszą propozycją. Pozwala się zregenerować i odpocząć.

Zaznaczyć należy, że oferty Dosłońca często pojawiają się na portalach z zakupami grupowymi. My skorzystaliśmy z weekendowej opcji na Grouponie.

Hotel Dosłońce Conference & SPA
http://www.dosloncespa.pl
Dosłońce 56 (Dale), 32-222 Racławice
pow. Miechów
Tel: + 48 12 378 4727

W kategorii Turystyka - Tagi , , , , , ,

Agora kontra Groupon

maj30
2011 6 komentarze Napisane przez Maciek Dzierżek

Agora kontra GrouponPod koniec pierwszego tygodnia maja jednym z najpopularniejszych tematów na Facebooku i w rozmowach o bieżących wydarzeniach była historia pewnego fryzjera z Łodzi, który twierdził, że przez umieszczenie swojej oferty na Grouponie wpakowany został w poważne tarapaty.

Historię opisała Wyborcza (Postrzyżyny, czyli przyszedł Groupon do fryzjera). Artykuł odbił się szerokim echem nie tylko wśród osób z branży, szeroko komentowali go także korzystający z zakupów grupowych, lub dopiero się do nich zbierający, skuszeni niemal wszędzie widoczną reklamą, szczególnie Groupona  i młodej platformy Allegro – Citeam oraz częstymi wzmiankami w prasie, a to o próbach kupienia Groupona, a to o nowych trendach zakupowych.

W pojawiających się komentarzach i opiniach królowały nastawione do zakupów grupowych negatywnie. Niektórzy niemal zaczęli przyjmować zakłady, wieszcząc odwrócenie się klientów od zakupów grupowych, bo to przecież ściema i oszustwo, żerujące na naiwnych i wciskające im niepotrzebne produkty i wycieczki. Druga pula komentarzy krytykowała biznesowe podejście Groupona do oferentów, których promuje. Ujawniona kolosalna prowizja oraz bezlitosne podejście do egzekwowania umowy sprowadziły nad G. oraz całe zakupy grupowe czarne chmury. Pomijano zwykle rolę fryzjera – Jarosława Budnego.

Czy ktoś o w miarę rozsądnym podejściu do biznesu, korzysta z oferty, której nie rozumie? Czy ktoś kupuje reklamę (bo tak z perspektywy oferenta należy traktować zakupy grupowe, chyba, że robi się wyprzedaż) w medium, którego nie zna? Czy można decydować się na takie kroki, nie patrząc choćby kątem oka na inne firmy, lepiej lub gorzej, korzystające z możliwości oferowanych przez takie platformy? Każdy w miarę rozsądny właściciel jakiegokolwiek biznesu przed podpisaniem umowy sprawdza, co może go czekać. Jak działa mechanizm, z którego chce skorzystać.

Pan Jarosław Budny zapewne jest doskonałym fryzjerem. Niestety dla siebie samego, nie jest ekspertem od marketingu czy zarządzania. Gdyby choć trochę przeanalizował ofertę i umowę, dodałby limit klientów – i nie musiałby rok pracować za darmo.

Z drugiej strony pracownik Groupona oczywiście wykazał się rażącą niekompetencją – powinien uświadomić swojego klienta jakie mogą być konsekwencje braku limitu klientów.

Niemniej nie winię w tej całej sprawie Groupona, słabszy pracownik trafia się najlepszym. Nic jednak nie usprawiedliwia właściciela biznesu, który z tego typu lekceważeniem podchodzi do podpisywania umów.

Cała sprawa ma jednak drugi wątek – o wiele ciekawszy. Nasilił się po rozmowie z ludźmi Groupona (publikacja w casebycase.pl). Padło tam pytanie o niezależność dziennikarza piszącego o pechowym fryzjerze. Nie wszyscy do tej pory wiedzieli, że Agora, właściciel GW także planuje uruchomienie własnej platformy zakupów grupowych. Czyżby stąd nie całkiem świeży artykuł narobił tyle smrodu wokół Groupona? Czy całe zamieszanie miało drugie dno? Do tego typu stwierdzeń skłaniały również nierzetelności, które w artykule wytknęli Panowie z największego serwisu oferującego zakupy grupowe.

Zaroiło się od teorii spiskowych… W które jednak nie należy wierzyć.

I nie piszę tego z sympatii do GW, bo artykuł o fryzjerze faktycznie zawierał błędy i nieco naciągnął historię by poruszyć emocje. Na pewno nie jest to wybitne dziennikarskie osiągnięcie. Ale żeby sugerować, że całość celowo została podpicowana, by jeszcze przed startem własnej platformy pogrążyć konkurencję? Pozornie trafna teoria spiskowa.

Co przemawia za jej odrzuceniem? Troska o klienta. Oczywiście nie o jego dobro, a o jego portfel.

Zakupy grupowe to nowy rynek, nowa branża. Uczą się jej i firmy, eksperymentując z ofertami, warunkami itp. Uczą się tego także klienci. Muszą przekonać się do ogromnych zniżek (często pozornie ogromnych), zaufać w długi czas realizacji, odkładać przyjemności na później, męczyć się z rezerwacjami i brakiem terminów. Każdy niepochlebny artykuł o zakupach grupowych, z którymi taki gigant jak Groupon jest powszechnie utożsamiany, to strzał w kolano całej branży. Nie sądzę, by spece z GW byli tak nierozsądni, by przed startem własnego serwisu odganiać od niego klientów tak bardzo nieprzychylnym artykułem. To by było bardzo, bardzo nierozsądne i krótkowzroczne.

Chyba, że… Chyba, że platforma GW będzie bardzo się odróżniała od znanych nam, klientom, serwisów. Może to być gwarancja terminu, elektroniczny system rezerwacji (najpierw rezerwuję, potem kupuję) lub jeszcze coś innego. Wtedy nie będą się pozycjonować na zakupy grupowe, ale klasę wyżej, a reklamy będą kontrastowo przedstawiały klasyczne, zawodne i ryzykowne zakupy grupowe, od wspaniałej platformy GW.

Obstawiam jednak, że GW uruchomi w miarę klasyczne zakupy grupowe, a ludzie od tego serwisu byli tak samo zaskoczeni i zniesmaczeni artykułem o fryzjerze, jak ja.

Aktualizacja, 31 maja 2011

Agora pokazała swój serwis – happyday.pl. Antyweb wczoraj (przeczytałem RSSa w drodze do pracy dopiero dziś rano) napisał chyba wszystko, co można o tym serwisie powiedzieć – słabe oferty na dzień dobry, ale to tradycja wszystkich tego typu serwisów. Wg Grzegorza Marczaka (Antyweb) chcą się podobno wyróżniać jakością, ale w cytowanym ze strony serwisu fragmencie ja tego nie widzę:

HappyDay.pl nie chodzi o to by kupować po prostu taniej. Tu kupisz rzeczy o wysokiej jakości, rzeczy ciekawe i oryginalne w okazyjnych cenach. Dlatego jeśli szukasz czegoś wyjątkowego w wyjątkowej cenie lub szukasz inspiracji jak oryginalnie spędzać wolny czas, to HappyDay.pl jest miejscem gdzie to wszystko znajdziesz.

Raczej standard i klasyka tekstów, które muszą na stronie się znaleść, ale i tak nikt ich nie czyta. Nie widzę żadnego wyróżnienia oferty HappyDay od konkurencji.

Czeka nas kampania we wszystkich mediach Agory. Może w reklamach będzie coś, czego nie znalazłem na stronie.

test linka

W kategorii Internet - Tagi , , , , , , ,

Nowe miejsce, nowy blog

maj17
2011 1 komentarz Napisane przez Maciek Dzierżek

Wygląda na to, że stawiam właśnie kolejnego w moim życiu bloga, serwis, jak zwał, tak zwał. Zacząłem od importu rzeczy z bloxa. Mam zamiar zaimportować też inne rzeczy, które kiedyś napisałem. A potem oddzielić to grubą kreską i popisać sobie na nowo, trochę inaczej i pewnie o czymś innym.

W kategorii Autoblog - Tagi

Ogłoszenie nominacji do Nagrody im. Janusza A. Zajdla

cze25
2009 Skomentuj Napisane przez Maciek Dzierżek

Hej, dziś krótko. Pod adresem http://zajdel.unikate.pl wystawiamy dziś testową transmisję live z ogłoszenia nominacji do nagrody Zajdla. Całość odbędzie się w Paradox Cafe. Jak ktoś to będzie oglądał (od 18.30) to niech później wrzuci mi komentarz czy to działa i jak działa. Ew. smsa poproszę, jakość dźwięku i obrazu mogę kontrolować na bieżąco, więc mogę reagować od razu na problemy. Mam nadzieję, że coś będzie widać i słychać. :)

I wracam do blogowania.

W kategorii Fandom - Tagi , , ,

Sons of Anarchy

gru12
2008 Skomentuj Napisane przez Maciek Dzierżek

No więc chodzi o jazdę motocyklem. Jeśli to jeszcze Cię nie rusza to powiem, że przy dobrze dobranej muzyce. Mało? OK. nie pasjonujesz się motocyklami, czyli prawdopodobnie nie wystarczy Ci to do uznania serialu za warty oglądania. Słusznie.

Sons of Anarchy jest świetnie skonstruowany fabularnie. Mamy, jak to w serialach, mnogość wątków: są sensacyjne (handel bronią, niebezpieczeństwa przestępczego świata), obyczajowe (sercowe, rodzinne), dramatyczne (dragi, umieranie, tajemnice z przeszłości), ale ich waga jest tak porozkładana, że żadne nie dominują, a do tego świetnie się przeplatają i nie mamy wrażenia kilku historii połączonych tylko miejscem i bohaterami, jak to się czasem zdarza. Tutaj wszystko jest spójne, a drobny ruch w jednym z wątków może mieć gigantyczne konsekwencje dla innego.

Najlepsze w tym serialu jest jednak to, o kim opowiada. O wrzodach na tyłku społeczeństa, o przestępczych zakazanych mordach. O śmierci niewinnych, handlu bronią z IRA, nielegalnych pieniądzach, władzy. A to wszystko w otoczce klubu motocyklowego i braterskich więzi między jego członkami. Do serialu przyciąga totalny brak pozytywnych bohaterów. Owszem, czasem ktoś przejawia ludzkie odruchy, ale w następnej scenie bez skrupułów rozwala komuś głowę. W tym serialu ciężko identyfikować się z bohaterami, ciężko żałować im krzywd, które ich spotykają, ciężko zrozumieć ich motywacje i kolejne ruchy. To dość fascynujące poznawać z tak bliska tak odległy świat. I tak mocno wnikać w jego strukturę. Cała seria jest taka, nie ma ugrzeczniania. Choć można mieć wrażenie, że będzie łagoniej a chłopcy się uspokoją, to wcale tak się nie dzieje. Każdy odcinek przynosi ze sobą coś mocniejszego. Jestem pełen podziwu dla producenta, który dał na to kasę. I cieszę się, że to zrobił, bo serial wywołuje duże emocje i bardzo dobrze się go ogląda.

Szczerze polecam.

Zwiastun:

Ps. Wikipedia donosi o licznych nawiązaniach do Macbetha i Hamleta. Nie sposób sie nie zgodzić, ale tym, którzy nie oglądali filmu to nie polecam czytania. Zdradzają ważne wątki.

W kategorii Seriale - Tagi , , ,

Tuba 03

paź27
2008 1 komentarz Napisane przez Maciek Dzierżek

Byłem dziś na trzeciej Tubie. To taka konferencja (za free) organizowana przez Mediafuna (świetny bloger Maciej Budzich) oraz Artegence (fajna agencja). Tematem były blogi i zarabianie na nich. Poziom znacznie powyżej „bo blogów to już nie piszą tylko gimnazjaliści i to nie (tylko) pamiętniki”. Ogólnie pozytywnie, ale ta branża ma parę wad i dwie z nich chciałem wypunktować.

Po pierwsze, słowa jak „ewangelizacja”, które znaczy tyle co „edukowanie” i „monetyzacja” (czyli „spieniężanie czegoś”, ewentualnie po prostu „sprzedaż”) mają chyba poprawiać co niektórym humor i dodawać animuszu. Oraz naturalnie powodować, że sami o sobie myślą, że zajmują się tak nowoczesną dziedziną, że brak w niej określeń na to co w zasadzie robią. No i można się popisać. I wygląda to nieźle na slajdach prezentacji. Możliwe. Dla mnie to śmieszne. Efekty panie i panowie – tak, ale nie w słowotwórstwie. Ludzie mają coś ciekawego do powiedzenia, a ja nie mogę się skupić, bo wymyślam dla zabawy podobne potworki.

Po drugie – nieco bardziej poważnie: strasznie drażni mnie ograniczenie niektórych osób do własnego poletka i niechęć do patrzenia na branżę z innej perspektywy. Wychodzi z prezentacją pan Norbert Kilen z PRowej agencji OnBoard. Ma do przekazania trochę inne spojrzenie na blogi. Mianowicie, starał się pokazać, dlaczego duże firmy (duże w sensie korporacje, a nie takie ze 100-500 pracownikami) nie reklamują się na blogach. I zrobił to świetnie, a w zasadzie zrobiłby to świetnie, gdyby ludzie mieli tyle kultury, by z pytaniami czekać do końca. Raz, że nie rozróżniają reklamowania się na blogach, od prowadzenia bloga firmowego (różnica kolosalna), a dwa, że nie potrafią, bądź nie chcą się wysilić, by dojść do tego, że tania reklama (jeden z argumentów „za”) za 20-30 tys. to dla dużych firm grosze. Zasyci to połowę liczących się blogów w Polsce na miesiąc, a efekty dla przeciętnego klienta firmy OnBoard będą żadne. Co prawda, prezentacja mogła mieć ciąg dalszy i pokazać jednak drogę współpracy między korporacją, a blogerami, ale nie taki był cel tego, co zobaczyliśmy. To po prostu inny punkt widzenia. Może mam ułatwione zadanie, bo z jednej strony pracuję dla sporej firmy, a z drugiej śledzę ogólnie pojętą blogosferę, mam jakieś doświadczenia w startupach czy też małych firmach i widzę, jak ciężko pogodzić te dwa światy. Wydaje mi się jednak, że jest to możliwe, ale wymaga zrozumienia różnic. Przede wszystkim w oczekiwaniach.

W kategorii Internet - Tagi , ,

Rozpustnik

paź14
2008 Skomentuj Napisane przez Maciek Dzierżek

O czym to w ogóle? O angielskim hrabim Rochesterze, rozpustniku, poecie, łajdaku i libertynie. Temat jest więc godny uwagi. Czasy arystokracji dawały chyba jeszcze więcej szans, niż czasy współczesne, na otwarte łamanie zasad. Mamy tu przecież głęboko zakorzenioną religię, hierarchię społeczną, wszechmogącą niemal władzę. Otwarte przeciwstawianie się konwenansom oprócz standardowego wykluczenia ze społeczeństwa czy komentarzy mogło skończyć się bardzo szybkim pozbawieniem głowy. Nawet strata statusu, to okropna rzecz. Nie to, co dzisiaj.

Postawa hrabiego musiała więc budzić podziw, szacunek i strach, przed sprytem i umysłem, który zdobywając się na zapracowanie na taką, a nie inną opinię, wspiął się na wyżyny możliwego do osiągnięcia statusu jednostki zepsutej absolutnie, a jednak szanowanej i cenionej.

O tym opowiada większa część filmu. Ta znacznie lepsza część. Potem mamy już dno. Syfilis, nawrócenie, życiowa porażka i zmiana życiowych zasad.

Dlatego film mógł budzić mieszane uczucia. Bohater umiera w wieku 33 lat, bez żadnego szacunku dla swojej przeszłości odchodząc w obecności księdza, żony i parę chwil po uratowaniu tyłka królowi, z którego niezwykle odważnie kpił.

Ale… czy to właśnie nie o to chodziło? By wzbudzić dokładnie takie uczucia? Bez moralizowania i bez prób pokazania, czym życie polegające na łamaniu zasad się kończy? Sądzę, że celem reżysera nie było negowanie postawy bohatera. Wręcz przeciwnie, był łajdakiem absolutnym, doskonałym.

Dlaczego? Przecząc wszystkiemu i udowadniając, jak dalekie są granice wolności, złamał ostatecznie własną zasadę i sprzeciwił się własnemu życiu. W zrozumieniu tego pomaga specyficzne dla kinematografii wystąpienie bohatera z otwartym tekstem wprost do widza na początku i na końcu filmu. Jasna deklaracja na wstępie oraz otwarte pytanie na zakończenie nie pozwalają przejść obojętnie do całej treści, która w ten sposób zostaje wzięta w nawias.

Oczywiście, koniec, taki a nie inny oraz fabularna strona opowieści, budzą żal. Mimo tego, że hrabia zasady łamał i człowiekiem dobrym nie był, to widz chciałby, żeby był w tym choć konsekwentny. Stąd dysonans z jego późniejszym zachowaniem potęgowany przez zmiany chorobowe w cielesności postaci. I ten żal, powoduje, że film może wydawać się ostatecznie pozbawiony sensu i prowadzący do nikąd. Układający się w moralitet.

Dopiero wzięcie owej klamry pod uwagę, przy interpretacji, może zmienić ogólny wydźwięk i obraz tego, co w obejrzeliśmy. Potrzeba na to chwilę refleksji i zaangażowania. Skwitowanie filmu od razu po seansie jednym zdaniem zniweczy wszystko.

Film jest nieprzeciętny. Gra na emocjach. O ile w początkowych etapach rozwoju losów bohatera często uśmiechałem się do ekranu i myślałem: „tak trzymać”, to potem wszystko przestało się „zgrywać” z początkową deklaracją bohatera, wydawało się, że stracił, to co tak silnie go charakteryzowało. I już prawie skreśliłem ten film. Dopóki nie pojawił się monolog „zza grobu”.

Bardzo nie chciałbym pomylić się w interpretacji. Pewnie nie obejrzę Rozpustnika za szybko, żeby nie zweryfikować tego, co o tym filmie myślę. Dobrze jest wierzyć, że sprytne i konsekwentne postępowanie z zasadami (nawet jeśli jest to łamanie zasad) nie prowadzi ostatecznie do ich przewartościowania. To czyni całe poprzednie życie nic nie wartym. Pozornie. Co pokazuje hrabia Rochester przy zamknięciu swojej historii.

W kategorii Filmy - Tagi , , ,

Ciemność płonie – Jakub Ćwiek

wrz16
2008 Skomentuj Napisane przez Maciek Dzierżek

Jak już wspomniałem akcja powieści rozgrywa się w Katowicach, a konkretniej na dworcu kolejowym. Kto był i widział doskonale wie, jak on wygląda. Kto nie był może do Katowic niech się wybierze… autobusem? Rola dworca jest niebanalna i już na spotkaniach autor podkreślał, jak wiele spędził na nim czasu i ilu poznał bezdomnych (95% bohaterów to właśnie mieszkańcy tego kolejowego kompleksu). Dodatkowo gdzieś przeczytałem, że w treści powieści jest duża makabrycznych, okrutnych scen, a całość straszy nie nastrojem i gęstą atmosferą a raczej brzydzi prezentowanymi obrazami.

To było bardzo zniechęcające. W ogóle nie lubię horrorów, a tu jeszcze takie coś. Na całe szczęście na Seminarium literackim przeczytałem dostępny w informatorze fragment, który zachęcił mnie do możliwie szybkiego sięgnięcia po Ciemność płonie. Nie zastałem tam scen typowych dla slasherów czy horrorów klasy B. Spodziewałem się także dużej dozy naturalizmu w prezentacji bezdomnych, dworca, całego tego brudu, syfu i zapomnienia. Albo Jakub chciał, i mu nie wyszło, albo skupił się na czymś innym niż obrzydzanie mi czytania swojej książki.

Tu dochodzimy do punktu, kiedy śmiało mogę powiedzieć, że Ciemność płonie czytało mi się dość przyjemnie. Nikt nie atakował mnie makabrą, nikt mnie przesadnie nie straszył, a i los bohaterów, zaczął mnie nagle obchodzić, czego po garstce bezdomnych się nie spodziewałem. To zasługa głównego motywu, na jakim powieść jest oparta i tego, że owi bezdomni nie są za bardzo stereotypowi. To nie zwykłe (ok., nie wszyscy) luje, których nawet rodzina nie chciała pod dachem. Nie zwykłe (nie wszyscy przynajmniej) zapijaczone mordy żebrające o złotówkę „na bilet” przy dworcowej kasie. To duży plus. Jakbym chciał przykrą i naturalistyczną opowieść o polskich dworcach to bym poczytał reportaże w jakiejś społecznie zaangażowanej gazecie. Tutaj chodzi głównie o… rozrywkę. Oczywiście rozrywkę z dreszczykiem. Ta powieść z opowiadaniami o Kłamcy nie ma w zasadzie, poza autorem (i tym, co za tym idzie), nic wspólnego.

Czytając bałem się o zakończenie, niemal do końca lektury. Już w Liżąc ostrze Jakub pokazał jak można spartolić końcowego twista. Całe szczęście tutaj nie ma to miejsca. Jest za to zakończenie otwarte, których też szczerze nienawidzę, ale w tym miejscu należy się autorowi ukłon, bo napisał jedno z niewielu tego typu zakończeń, które nie wydawało mi się ratowaniem tyłka przed brakiem pomysłu lub obawą przed braniem na siebie odpowiedzialności za ostatnie wydarzenie. Mam nadzieję, że takie właśnie zakończenie sobie wymyślił, a nie „tak mu wyszło” z kalkulacji lub rady wydawcy. Jednak gdyby komuś przyszło do głowy sfilmować tę powieść, to finał musi się zmienić. Na ekranie wydał by się oklepany, pusty i tandetny. Taki paradoks.

Ciemność płonie to jednak sam papier, bez celuloidu i to papier, który dobrze się czyta. Nie jest to rewelacja, nie wpisze się w kanon polskiej fantastyki. Na pewno nie. To tylko (a może i aż) bardzo sympatycznie napisana powieść o niesympatycznych wydarzeniach. Na pewno lepsza od Liżąc ostrze i inna od opowiadań o Lokim. Mi się podobało i czasu poświęconego na lekturę na pewno nie żałuję.

W kategorii Książki - Tagi , , ,
« Starsze wpisy

Co to za miejsce?

POPcrunch.pl jest autorskim projektem, na którym (poza archiwum tekstów z różnych miejsc) znajdą się teksty na tematy, które aktualnie mnie pasjonują. Od lat są to książki, filmy i seriale. Do tego dochodzi trochę muzyki i na pewno pojawią się nowe dla mnie artykuły dotyczące turystyki.

Zalajkuj!

Archiwum